Laseroterapia jest nowoczesną metodą stosowaną w profilaktyce i leczeniu wielu chorób oczu.
Dzięki wykorzystaniu posiadanych przez nas laserów będziemy mogli leczyć także:
- zmiany cukrzycowe na dnie oka
- naczyniowe zmiany zatorowo-zakrzepowe
- jaskrę (irydotomia, trabekuloplastyka, trabekulopunktura)
- zaćmę wtórną, czyli zmętnienie tylnej torebki soczewki (kapsulotomia tylna YAG laserem)
Głównym celem laseroterapii jest zatrzymanie procesu chorobowego bądź jego spowolnienie. Nie zawsze leczenie prowadzi do poprawy widzenia. Zdarzają się przypadki, że bezpośrednio po fotokoagulacji (laserowaniu) następuje pogorszenie widzenia, ale mniejsze niżby to wynikało z naturalnego przebiegu schorzenia. Lekarz, proponując leczenie za pomocą lasera, jest przekonany, że ryzyko pogorszenia jest znacznie mniejsze, niż gdyby leczenia takiego zaniechać. Sytuacja ta dotyczy szczególnie zmian umiejscowionych w tzw. plamce, czyli centralnym miejscu siatkówki, które jest odpowiedzialne za ostre widzenie. Z takim umiejscowieniem mamy często do czynienia w cukrzycy i niektórych degeneracjach związanych z wiekiem. Wymagają one regularnej i starannej kontroli okulistycznej.
Laseroterpia jest szczególnie ważna w przypadku leczenia cukrzycy tzw. młodzieńczej, która w niektórych przypadkach może prowadzić do wystąpienia nowotworzenia naczyniowego. Choroba ta wymaga badania dna oczu 1 raz na rok przez pierwsze 7 lat jej trwania. Później wskazane są badania w odstępach półrocznych do czasu wykrycia pierwszych zmian, kiedy to należy kontrole przeprowadzać co 3 miesiące. W cukrzycy typu dorosłych, póki nie ma czynnych zmian w siatkówce, wystarczy kontrolować dno oczu co pół roku, a jeśli zmiany pojawią się – co 3 miesiące. Decyzję o zastosowaniu laseroterapii podejmuje lekarz okulista wyspecjalizowany w tej dziedzinie.
Inną grupę schorzeń stanowią nieprawidłowości (degeneracje) w obwodowej części siatkówki. Najczęściej występują one u krótkowidzów, ale osoby normowzroczne (tj. bez wady wzroku) oraz nadwzroczne także mogą je posiadać. Degeneracje na ogół są wrodzone, ale mają tendencje do pogarszania się w miarę upływu lat. Schorzenie to nie wpływa na proces widzenia i przebiega bezobjwawowo, dlatego pacjent często nie wie o ich istnieniu. Może je wykryć okulista po założeniu specjalnej soczewki (tzw. trójlustra) na oko. Niektóre z tych zmian prowadzą do odklejenia siatkówki, a to z kolei, nie leczone, do ślepoty. Każdy krótkowidz powinien przynajmniej raz poddać się temu badaniu. Koniecznie także powinny mieć je przeprowadzone osoby, które zauważyły „muchy”, męty czy błyski przed okiem. Badając w trójlustrze, okulista określi rodzaj postępowania i ew. konieczność zastosowania laseroterapii. W tych przypadkach fotokoagulacja ma znaczenie prewencyjne, zabezpiecza oko przed odklejeniem siatkówki. Rozwinięte odwarstwienie wymaga już typowego leczenia chirurgicznego, w narkozie.
Dodatkową grupę stanowią pacjenci po przebytych chorobach naczyniowych (zakrzepie żylnym czy zatorze tętniczym). Tu również konieczna jest systematyczna kontrola okulistyczna i podjęcie w odpowiednim czasie laseroterapii, aby zapobiec wystąpieniu powikłań, np. jaskry krwotocznej (trudnej do opanowania bolesnej formy jaskry) lub obrzęków siatkówki centralnej.